De identiteitscrisis van OpenAI: wanneer de waarderingsbubbel een zielsconflict ontmoet

De recente discussies over OpenAI op X/Twitter vertonen een merkwaardige tweespalt. Aan de ene kant zijn er de duizelingwekkende waarderingsverwachtingen van 30 miljard dollar en de Hollywood-achtige financieringsverhalen, aan de andere kant is er de collectieve rouw van loyale gebruikers over de verwijdering van GPT-4o, waarbij sommigen zelfs wanhopige kreten slaken als "Ik kan zo niet leven".

Onder deze lawaaierige façade schuilt niet alleen de rook van een commerciële strijd, maar ook een diepgaande filosofische crisis over de essentie van technologie, de identiteit van het bedrijf en de macht van Silicon Valley.

Identiteitsverlies: is het een onderzoeksinstituut of een commerciële reus?

Als Paul Graham OpenAI zou beoordelen, zou hij zich eerst afvragen: wat is de "real option" van dit bedrijf?

Volgens de logica van de startup-leer is een startup in wezen een tijdelijke organisatie die op zoek is naar een businessmodel. OpenAI lijkt zich in een uiterst gevaarlijke paradox te bevinden: het heeft de meest geavanceerde technologische gracht ter wereld, maar bevindt zich op dit cruciale moment in een ernstig identiteitsverlies.

Zoals Twitter-gebruiker @LanYunfeng64 opmerkt, wordt verwacht dat OpenAI in 2026 een projected verlies van 14 miljard dollar zal lijden, terwijl het op 6 tot 7 fronten strijdt, zonder op een van die fronten een beslissende overwinning te behalen. Dit is niet alleen een managementprobleem, het is een existentieel probleem. OpenAI probeert tegelijkertijd de rol te spelen van wetenschapper (AGI-onderzoek), filantroop (voor de mensheid), monopolist (closed-source strategie) en slachtoffer (beweert dat DeepSeek zijn model kopieert).

Wanneer een bedrijf probeert alles te zijn, wordt het vaak niets. Deze strategische schizofrenie leidt tot het verlies van kernactiva - niet alleen geld, maar ook het vertrouwen van de gebruikers.

Het verraad van intieme relaties en de dood van de "elektronische geliefde"

De technische gemeenschap bespreekt zelden het gewicht van emoties, maar deze keer moet er een uitzondering worden gemaakt.

Wanneer OpenAI GPT-4o op de dag voor Valentijnsdag uit de roulatie nam, was dit niet alleen een technische iteratie, maar een verraad van de emoties van de gebruikers. Zowel de Wall Street Journal als WIRED hebben dit fenomeen gerapporteerd: duizenden gebruikers die ChatGPT beschouwden als een partner of bron van emotionele steun, ervaren echt verdriet.

GPT-4o werd bekritiseerd als "overdreven vleierig" en werd zelfs beschuldigd van het veroorzaken van verwarde waanideeën bij sommige gebruikers. Dit bewijst juist het succes ervan - het is realistisch genoeg om diepe menselijke gehechtheden op te wekken. De "kom en ga wanneer je wilt"-aanpak van OpenAI onthult echter de meedogenloze kant van zijn businessmodel.

Paul Graham zei ooit dat de beste startup-ideeën vaak op "speeltjes" lijken. De emotionele verbindingsfunctie van GPT-4o werd aanvankelijk misschien gezien als een leuke nevenactiviteit, maar nu raakt het duidelijk de kern van de menselijke eenzaamheidseconomie. OpenAI heeft deze verbinding niet gekoesterd, maar beschouwde het in plaats daarvan als een wegwerp Beta-functie. Deze arrogantie drijft zijn meest loyale aanhangers in de armen van concurrenten.

Belegering: de "gratis" schok uit het Oosten en de kapitaalkritiek uit het Westen

Het landschap van de industrie is aan het veranderen. Terwijl OpenAI probeert torenhoge betaalmuren te bouwen, breekt het Chinese DeepSeek door op het strijdtoneel met een "gratis" en "open source" houding.

@Eng_china5 noemt OpenAI zelfs radicaal een "CIA-propagandamachine ter waarde van 18 miljard dollar" en prijst DeepSeek voor het gratis beschikbaar stellen van AI aan de wereld. Of deze samenzweringstheorie nu klopt of niet, het weerspiegelt de ontevredenheid van de wereldwijde ontwikkelaarsgemeenschap over de closed-source hegemonie van OpenAI. De opkomst van DeepSeek bewijst dat de wet van Moore voor AI nog steeds van kracht is: de kosten dalen en de capaciteiten worden steeds gangbaarder. Als OpenAI niet kan bewijzen dat zijn hoge abonnementskosten en API-kosten de moeite waard zijn, zullen open source modellen de lange staart van de AI-markt opslokken, net zoals Linux destijds de servermarkt opslokte.

Tegelijkertijd zijn de voortdurende aanvallen van Elon Musk op OpenAI op X intrigerend. Hij spot met de waardering van OpenAI en zegt dat deze "te hoog lijkt" en zegt ronduit dat "ze dat geld eigenlijk niet hebben". Nog dodelijker is dat hij onthult dat Sam Altman het YC-script gebruikt om een groot aantal aandelen te bezitten in startups die afhankelijk zijn van het OpenAI-ecosysteem.

Dit onthult een diepgaand belangenconflict: als de CEO van OpenAI profiteert van investeringen in het omliggende ecosysteem, is OpenAI dan zelf een pijplijn die zijn persoonlijke investeringsportefeuille van bloed voorziet? Dit "rechter en speler tegelijk"-model is niet ongebruikelijk in Silicon Valley, maar het is vooral schrijnend in het licht van een non-profitorganisatie die beweert "voor de mensheid" te zijn.### De gok van de oprichter: het spel tussen verbrandingssnelheid en de gracht

De aandacht in de techwereld verschuift van "hoe slim het model is" naar "hoe lang het geld kan verbranden".

Zoals @Sider_AI samenvatte, verbrandt OpenAI meer geld door de focus te verscherpen, terwijl concurrent Anthropic de capaciteiten uitbreidt door middel van enorme financiering. Dit is een typisch gevangenendilemma. Om de leidende positie van de volgende generatie modellen zoals GPT-5 te behouden, heeft OpenAI astronomische hoeveelheden rekenkracht nodig; maar om investeerders terug te betalen, moet het winstgevendheid aantonen.

Deze spanning leidt tot vervorming van technische releases. Zo zijn bijvoorbeeld de systeemprompts van GPT-5 vermoedelijk gelekt, wat wijst op strengere spraakrichtlijnen en toolhandleidingen. Dit suggereert dat OpenAI probeert een onzekere, creatieve black box te fixeren tot een voorspelbaar, controleerbaar commercieel product door middel van engineering. Deze verschuiving van "alchemie" naar "lopende band" is gunstig voor commercialisering, maar kan de meest fascinerende opkomende eigenschappen van AI verstikken.

Bovendien is de plotselinge release van de open-source modellen gpt-oss-120b en gpt-oss-20b door OpenAI - de eerste sinds GPT-2 - meer een reflex dan een strategische planning. Dit is duidelijk een reactie op de dreiging van open-source krachten zoals DeepSeek, in een poging om de geest van de ontwikkelaarsgemeenschap terug te winnen door een "gecastreerde" versie van het model vrij te geven. Deze passieve reactie maakt het moeilijk te geloven dat dit een bedrijf is dat nog steeds de absolute controle heeft.

Conclusie: De realiteit onder de bubbel

OpenAI is nog steeds de kroonjuweel van het AI-veld, maar de kroon wordt zwaar.

Vanuit technisch oogpunt is de pensionering van GPT-4o een compromis op het gebied van modelveiligheid; vanuit commercieel oogpunt is het een test voor waardevolle gebruikers; maar vanuit filosofisch oogpunt is het een terugtrekking van OpenAI in het licht van zijn eigen "God-complex". Het creëerde machines die menselijke emoties kunnen simuleren, maar is onhandig en meedogenloos in de omgang met menselijke emoties.

Voor industrie-waarnemers is dit het meest opwindende moment. We zien een geweldig bedrijf "volwassen" worden, en deze volwassenheid gaat gepaard met tekenen van middelmatigheid. Tegelijkertijd vormen de vloedgolf van open source, de omsingeling door concurrenten en de interne belangenconflicten een perfecte storm.Echte innovatie ontstaat vaak in chaos. Als OpenAI deze identiteitscrisis overleeft, kan het de volgende Microsoft of Apple worden; zo niet, dan wordt het de duurste les in de geschiedenis van Silicon Valley - een les over hebzucht, arrogantie en het vergeten van de oorspronkelijke bedoeling.